Przepuklina pępkowa to przemieszczenie zawartości jamy brzusznej przez osłabiony pierścień pępkowy. Poza widocznym uwypukleniem, zmiana ta często przepuklina powiększa się podczas wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej, na przykład podczas śmiechu, parcia czy silnego kaszlu. Warto zaznaczyć, że w większości przypadków na wczesnym etapie schorzenie to nie powoduje bólu, co może uśpić czujność pacjenta.
Przepukliną nazywamy patologiczne przemieszczenie elementów jamy brzusznej poza powłoki brzucha. Może pojawić się tam, gdzie ściana jest naturalnie osłabiona, co pozwala zrozumieć główne przyczyny powstawania zmian w okolicy pępka, przepuklin brzusznych (np. kresy białej) czy najczęstszej z nich, jaką jest przepuklina pachwinowa.
Każda zmiana tego typu ma swoje wrota, worek przepuklinowy oraz zawartość przepukliny (którą mogą stanowić np. pętle jelitowe lub fragmenty otrzewnej). W przypadku przepukliny pępkowej, wrotami jest niezrośnięty pierścień pępkowy – otwór, przez który przechodziły naczynia pępowinowe w życiu płodowym. O ile u niemowląt przepuklina pępkowa często wynika z fizjologii, o tyle w przypadku dorosłych mechanizm powstania przepukliny jest inny.
Przyczyny przepukliny pępkowej u osób starszych często wiążą się z osłabieniem mięśni brzucha oraz czynnikami takimi jak:
Charakterystycznym objawem przepukliny pępkowej jest miękki guzek w miejscu pępka. Gdy mamy do czynienia z małą przepukliną pępkową, najczęściej jedynym sygnałem jest defekt kosmetyczny. Jednak wraz ze wzrostem wielkości przepukliny pojawiają się inne dokuczliwe objawy:
Kluczowym zagrożeniem jest ryzyko uwięźnięcia przepukliny. Przepuklina uwięźnięta to stan, w którym zawartość worka nie może wrócić do wnętrza brzucha, co grozi niedokrwieniem. Taka sytuacja wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej, aby uniknąć martwicy jelit.
Diagnoza przepukliny pępkowej zazwyczaj nie sprawia większych trudności. Lekarz może ją zidentyfikować podczas badania palpacyjnego pępka i jego otoczenia – pojawia się charakterystyczne uwypuklenie, szczególnie w trakcie kaszlu lub napinania brzucha, które zmniejsza się lub znika po zmniejszeniu ciśnienia w jamie brzusznej. Istotne jest jednak właściwe rozróżnienie przepuklin brzusznych, ponieważ w tej okolicy może także wystąpić przepuklina kresy białej. W celu potwierdzenia diagnozy, szczególnie przy małych przepuklinach, przydatne może być wykonanie badania USG jamy brzusznej. Badanie to pozwala nie tylko zlokalizować wrota przepukliny, ale również ocenić jej zawartość.
Preferowaną metodą leczenia jest operacja, zalecana u wszystkich pacjentów z przepukliną, zwłaszcza gdy wywołuje ona objawy. Zabieg polega na usunięciu worka przepuklinowego oraz odpowiednim zszyciu tkanek i pępka. W przypadku większych przepuklin stosuje się także siatkę z tworzyw sztucznych, która dodatkowo wzmacnia ścianę jamy brzusznej i zmniejsza ryzyko nawrotu przepukliny. Przed operacją pacjent powinien być na czczo przez co najmniej 6 godzin. Okres rekonwalescencji zazwyczaj trwa od 2 do 3 tygodni. Po zabiegu zaleca się unikanie podnoszenia ciężkich przedmiotów przez około 4 do 6 tygodni.
Profilaktyka przepukliny pępkowej u osób dorosłych opiera się na redukcji czynników ryzyka. Kluczowa jest dbałość o masę ciała oraz unikanie sytuacji będących dużym obciążeniem dla tłoczni brzusznej. Choć u noworodków nie mamy wpływu na jej powstanie, u dorosłych włączenie specjalnej gimnastyki i odpowiednia dieta (błonnik) mogą zdziałać cuda.
Łagodny przebieg rekonwalescencji zależy od przestrzegania zaleceń:
Warto zauważyć, że te wskazówki dotyczą przepukliny, która pojawia się u osób dorosłych. Niestety, nie ma sposobu na zapobieganie jej wystąpieniu u noworodków.
W przypadku objawów sugerujących pojawienie się przepukliny pępkowej należy zgłosić się bezpośrednio do chirurga lub do lekarza pierwszego kontaktu – internisty lub lekarza rodzinnego. Zbada on pacjenta, zbierze wywiad dotyczący zgłaszanych dolegliwości i zadecyduje o konieczności dalszych badań takich jak USG jamy brzusznej. Pacjent może dostać skierowanie na konsultację chirurgiczną, podczas której omówi z lekarzem możliwość leczenia operacyjnego przepukliny.
W większości przypadków tak. Przepuklina jest defektem mechanicznym w powłokach brzucha, który nie zniknie samoistnie. Leczenie operacyjne w trybie planowym pozwala uniknąć sytuacji, w której przepuklina uwięźnięta staje się zagrożeniem dla życia. W naszym centrum w 2025 roku wykonaliśmy 63 zabiegi naprawcze samej przepukliny pępkowej, co potwierdza rutynowy charakter tej procedury.
Współczesna chirurgia dąży do minimalizacji urazu. W przypadku zabiegu przepukliny pępkowej hospitalizacja jest skrócona do minimum – pacjenci często opuszczają oddział w tym samym lub następnym dniu. Wykorzystujemy zarówno metody klasyczne, jak i małoinwazyjne, w tym te z użyciem robota chirurgicznego, co zapewnia niższe ryzyko infekcji i mniejsze dolegliwości bólowe po operacji.
To pionierska metoda stosowana w naszym ośrodku u pacjentów z rozległymi defektami jamy brzusznej. Podanie toksyny botulinowej pozwala na „rozluźnienie” bocznych grup mięśni brzucha, co ułatwia zamknięcie powłok podczas interwencji chirurgicznej i znacząco minimalizuje ryzyko niewydolności oddechowej po operacji. Jest to standard szczególnie w przypadku rozległych rekonstrukcji olbrzymich przepuklin.
W ramach badania PROPHECY Trial analizujemy modyfikowalne czynniki ryzyka. Do najważniejszych należą: nadwaga, przewlekłe choroby wpływające na ciśnienie wewnątrzbrzuszne oraz technika zamknięcia rany po poprzednich operacjach. Nasze badania naukowe dowodzą, że odpowiednie przygotowanie, czyli prehabilitacja, może znacznie poprawić wyniki leczenia.
Chirurgia zawsze wiąże się z pewnym ryzykiem, o czym otwarcie informujemy. Statystyki naszego Centrum są jednak bardzo korzystne – przykładowo, problem przewlekłych surowiczaków dotyczy u nas poniżej 10% pacjentów, podczas gdy średnia światowa to około 20%. Każdy przypadek uwięźnięcia przepukliny czy nawrotu jest przez nas analizowany, aby stale podnosić bezpieczeństwo ciała pacjenta.
Powrót do pełnej sprawności następuje po pewnym czasie. Przez pierwsze 4-6 tygodni należy unikać podnoszenia ciężkich przedmiotów. Po tym okresie, w ramach autorskiego systemu rehabilitacji, zachęcamy do powrotu do aktywności w klubach sportowych pod okiem specjalistów, co wspiera trwałość efektów operacji i wzmacnia ścianę brzucha.
